Stalowe cielsko nieforemnej maszyny sunęło nad rzeką zmierzając ku widocznej na horyzoncie fortecy. Jednostajnie szumiące silniki antygrawitacyjne zlewały się z pluskiem wody w nierozerwalną całość. Daleko, w skrytym głeboko pod ziemią bunkrze, siedział człowiek. Zalany niebieskawą poświatą monitora analizował jeszcze raz program maszyny. Na poprawki było już za późno - wszechobecne satelity, pozostałość z wojny, zagłuszały wszelką próbę długodystansowej łączności. Wyposażona w program walki maszyna była zdana tylko na siebie. Rozkaz brzmiał: za wszelką cenę zdobyć dostęp do fortu. Niewysoki brzeg porośnięty drzewami znacznie ograniczał pole widzenia kamer, lecz maszyna nie była ślepa. Pracujący nieprzerwanie pasywny radar wyczekiwał ataku. Gdzieś czaił się przeciwnik. Nagle spokój programu został naruszony. Szybko jak błykawica pomknęła po obwodach do modułu sterującego informacja o używającym radaru wrogim czołgu, a wraz z nią jego współrzędne. Oboje teraz znali swoje pozycje. Sunący nad wodą czołg szarpnął się wolą programu w tył w przewidywaniu mogącego nastąpić strzału. Przeciwnik był blisko; trzasnęło łamane drzewo i przed maską maszyny przeleciał pocisk jonowy by zakończyć swój lot na piaszczystym brzegu po drugiej stronie rzeki. Nim jednak się to stało zaatakowana maszyna zdołała już odwrócić potężną lufę w stronę napastnika. Działo bluznęło ogniem i w powietrze uniósł się sporych rozmiarów ładunek rozpryskowy. Przeciwnik stał w miejscu usiłując ponownie namierzyć swoją ofiarę. Zapewne jego programista pluł sobie w brodę za własną niefrasobliwość. Wielki jak bania ładunek zlądował tuż obok czołgu, a potężna eksplozja wchłonęła swą ofiarę obracając jej pancerz w połyskującą masę stopionego metalu. Nad brzegiem unosił się jeszcze dym po wybuchu, gdy zgrzytnęła obracana wieżyczka zwycięskiej maszyny i ponownie wzmógł się szum silników sprawiając, że jej cielsko ruszyło przed siebie. Droga do fortu stała otworem. Witaj wojowniku! Świat, w który wkraczasz to świat przegrany przez człowieka. Spalony wojną, pozbawiony zwierząt, niemal nie zaludniony. Nieumiejętność wypracowania kompromisu sprawiła, że ostatnia wielka wojna, która pochłonęła większość narodów, a wyniszczyła pozostałe, nigdy nie dobiegła końca. Nawet teraz, gdy na całej planecie pozostało nie więcej niż kilkaset istnień ludzkich, toczą się bezwzględne walki. Ale ludzi nie stać już na komfort śmierci. Boje za nich toczą specjalnie do tego celu konstruowane dzięki ocalałym resztkom wojennego przemysłu programowane czołgi. Stalowe maszyny wyposażone w gigantyczne działa i miniaturowe interpretery poleceń obracają w perzynę ostatnie niezniszczone rejony naszej planety. Ta wojna trwa dzięki takim jak ty. Żądnym wygranej, spragnionym wątpliwej chwały, nie znającym słowa "pokój". Nie mnie jednak oceniać twoje postępowanie, czy odwoływać się do twojego sumienia. By walczyć musisz poznać zasady tej ostatniej z wojen i taka jest moja rola. Zacznijmy od kilku uwag o wymogach, którym zadość uczynić winien twój terminal. W zasadzie wystarczyć powinno ci zwykłe AT, ale ze względów czysto praktycznych (zdenerwowanie zdrowiu nie służy, a złość nawet szkodzi piękności) zalecałbym coś jak 386SX z zegarem 33MHz. Absolutnie niezbędna jest VGA lub jakaś inna karta z nią zgodna w 99.765%. I do wszystkiego DOS 4.01 lub nowszy, 560 kB lub więcej wolnej pamięci standardowej. Tu dochodzimy do osprzętu opcjonalnego (czyli do...solić do smaku) jak: monitor jeśli lubisz widzieć, klawiatura jeśli lubisz pisać, myszka (pamiętaj o uprzednim załadowaniu drivera - MOUSE.COM lub podobnego) jeśli lubisz klikać. Natomiast gdybyś miał ochotę posłuchać muzyki dla uspokojenia skołatanych nerwów niezbędny ci będzie Ad Lib lub Sound Blaster, a jeżeli do pełni szczęścia brakuje ci jedynie odgłosów z pola walki, to nieoceniony okaże się wzmiankowany Sound Blaster lub po prostu Covox (istnieje możliwość równoczesnego słuchania muzyki przez Ad Liba, a efektów przez Covoxa). Instalacja programu. Uruchom z dyskietki program INSTALUJ, który zapyta cię o nazwę dysku oraz katalogu, w którym gra zostanie zainstalowana. W tym celu potrzebujesz na dysku około 1.8 Mb wolnej pamięci. Po pomyślnej instalacji znajdziesz się w uprzednio wybranym przez siebie katalogu. Jeśli posiadasz kartę dźwiękową, to powinieneś przed uruchomieniem gry skonfigurować ją. Uruchom zatem program USTAW. Wybór, którego dokonasz ma wpływ jedynie na efekty dźwiękowe podczas walk, ponieważ muzyka odgrywana jest zawsze na Adlibie/Sound Blasterze. W ten sposób, jeśli posiadasz jedynie Adliba oraz Covoxa uzyskasz taki sam rezultat jak na karcie Sound Blaster. Uruchomienie. Teraz możesz rozpocząć samą grę. Uruchom zatem DW. Napisy poszątkowe możesz przeskoczyć naciskając enter lub lewy klawisz myszy - pojawi się wówczas legenda wprowadzająca; jeśli chcesz sie od razu znaleźć w grze, wówczas opuść czołówkę za pomocą escape lub prawego klawisza myszy. UWAGA: Wielokrotnie podczas gry zmuszony będziesz do udzielenia odpowiedzi na zadane ci przez komputer pytanie w postaci: "Czy... (T/N)?". By potwierdzić możesz odpowiedzieć: t, T, enter lub naciskając lewy klawisz myszy (dalej nazywany LKM); by zaprzeczyć analogicznie: n, N, escape, prawy klawisz myszy (PKM). Podobnie w innych przypadkach LKM działa jak enter, PKM zaś jak escape. KOLEJNA UWAGA. Grę możesz uruchomić z parametrami, to znaczy możesz napisać: DW liczba1 liczba2 liczba3 liczba4. Od razu proponuję ci żebyś tego nie robił (?!), ale może ci się to przydać zatem wiedz o co tu chodzi. Wszystkie te parametry modyfikują pewne zmienne sterujące gry na poziomie sprzętowym niemalże. Domyślne wartości (przyjmowane gdy uruchomiłeś grę bez parametrów) to: liczba1=100 liczba2=6, liczba3=36, liczba4=115. Pierwszy parametr to czas jaki musi upłynąć od ostatniego naciśnięcia klawisza by z głównego menu samoczynnie uruchomiło się demo. Jeśli chcesz, żeby demo uruchamiało się co chwilę (w celach pokazowych), to uruchom grę, na przykład, przez DW 3. Jeśli muzyka podczas gry wyraźnie zwalnia w niektórych momentach, wówczas spróbuj zmniejszyć wartość drugiego i trzeciego parametru. Jednak choć przy uruchomieniu: DW 100 3 18 nie powinno się jeszcze nic złego dziać, to przy mniejszych wartościach może się okazać, że z muzyki zrobi się kasza. Jeśli natomiast podczas walki muzyka wyraźnie zaczyna się ślimaczyć, to spróbuj zmniejszyć czwarty parametr (gdy idzie ci za wolno, to go zwiększ). Na szybkich komputerach (486DX2/66) dobrym wyborem może być: DW 100 6 36 119. Ale ponieważ żaden z powyższych problemów zapewne cię nie spotka, to zapomnij o tym fragmencie i nie używaj go. Szybki start. Jeśli nie możesz się doczekać samej gry, wówczas pomiń podczas pierwszego czytania kilka poniższych rozdziałów i znajdź ten zatytułowany: "5. Wybór scenariuszy". Pozwoli ci on na uruchomienie demonstracyjnego zestawu walczących wojowników. Główne menu (baza). Znalazłeś się zatem w ukrytym w górach, wydzierżawionym ci na najbliższy czas obozie. Znajdują się tutaj hangary twoich czołgów, sprzęt do programowania tych maszyn, roboty służące uprzątaniu poligonu doświadczalnego. Stąd również wysyłasz swoich wojowników podejmując wyzwania rzucone ci przez innych. Jeśli nie posiadasz myszki, to na ekranie pojawi się spis dostępnych ci miejsc wraz z pozwalającymi się do nich dostać klawiszami funkcyjnymi. Jeśli jednak masz myszę, wówczas spróbuj nią pozwiedzać okolicę, a powinieneś znaleźć: F1. edytor programów (monitor z prawej) - to tutaj piszesz, poprawiasz, wczytujesz, zapisujesz i kompilujesz programy dla swoich wojowników; F2. pierwszy czołg (hangar od lewej) - daje ci możliwość wyboru programu (skompilowanego) dla pierwszego wojownika; F3. drugi czołg (sąsiedni hangar) - podobnie dla drugiego; F4. edytor pola walki (wehikuł z przodu) - czyli wysyłasz robota do przygotowania poligonu dla wojowników; F5. wybór scenariusza (bunkry na horyzoncie) - podejmujesz rzucone ci przez przeciwnika wyzwanie lub wręcz udajesz się na jego teren by pokazać kto tu rządzi; F6. pojedynek (droga za horyzont) - wojownicy przygotowani, od tej pory pozostaje ci tylko patrzeć, kto zwycięży; F7. ustawienia (pudło z dyskami w prawym dolnym rogu) - dwie plansze pozwalające ci na dopasowanie działania programu do twojego własnego widzimisie; F8. edytor scenariuszy (biurko pod monitorem z prawej) - tu masz możliwość wziąć odwet na rywalach i przygotować fortecę wraz z jej obrońcą na obce ataki; F9. dane techniczne czołgów (maszyna w lewym hangarze) - kilka informacji kto, kiedy i dlaczego (świrus, w przyszłości, by zabijać) skonstruował programowalne czołgi; F10. powrót do DOSu (wyjazd na dole) - wcześniej czy później wszyscy do niego wracają. Aby wejść do wybranego przez siebie miejsca naciśnij LKM na obrazującym je obiekcie, lub odpowiadający mu klawisz funkcyjny. Zapewne z początku będziesz wolał posługiwać się myszką, ale w niedługim czasie klawiatura zda ci się wygodniejsza. 1. Edytor programów. To normalny edytor tekstowy z kilkoma ułatwieniami do pisania programów. Spróbuj na początek wczytać jakiś program z dysku i na nim posprawdzamy wspólnie działanie edytora. Naciśnij klawisz F3, a na ekranie pojawi ci się lista dostępnych na dysku programów (dalej takie listy będziemy nazywać browserkami). Program, który cię interesuje wybierasz strzałkami góra i dół sprawiając, że wskazany aktualnie przez ciebie program znajduje się na ciemniejszym tle. Na końcu zatwierdzasz wybór klawiszem enter, lub porzucasz browserek klawiszem escape. Jeśli wczytałeś już jakiś program, to przyjrzyj się jego strukturze. W pierwszej kolumnie masz, tak zwane, etykiety (co to jest dowiesz się podczas nauki programowania czołgów), w drugiej instrukcje. Pomiędzy kolumnami możesz się szybko poruszać za pomocą klawisza tab oraz złożenia klawiszy (naciskasz pierwszy i trzymając go naciskasz drugi) shift-tab. Zauważ, że możesz przeskoczyć do trzeciej kolumny, która może być używana dla parametrów instrukcji. Taki kształt programu służy jedynie jego czytelności ponieważ kompilatorowi nie robi różnicy wygląd. Ponadto do poruszania się po tekście (miejsce, w którym się aktualnie znajdujesz wskazuje kursor - mała jasna kreska pod literą) masz strzałki oraz klawisze: home - do początku linii, end - na koniec linii, page up - o stronę do góry, page down - stronę w dół, ctrl-page up - do początku tekstu, ctrl-page down - na koniec tekstu, ctrl-home - na górę strony, ctrl-end - na dół strony. Tekst modyfikujesz za pomocą klawiszy: delete - skasowanie znaku pod kursorem, backspace (taka strzałka w lewo pod klawiszem F12) - skasowanie znaku przed kursorem, enter - wstawienie pustej linii (i przejście do następnej), ctrl-y - skasowanie linii oraz oczywiście wszystkie inne klawisze na klawiaturze do wpisywania tekstu. Jednak wpisywać tekst możesz w dwóch trybach przełączanych klawiszem insert. Pierwszy sprawia, że wszystkie litery od kursora do końca linii bedą się przesuwać, w drugim zaś piszesz na poprzednim tekście. Klawiszem F1 (lub odpowiednio myszką) otwierasz proste menu na dole ekranu, z którego możesz wybrać: F2 - zapisanie programu na dysk (musisz podać nazwę programu i zatwierdzić ją klawiszem enter; jeśli naciśniesz escape, program nie zostanie zapisany; następnie może się pojawić pytanie "Zniszczyć stary (T/N)?" co oznacza, że program o podanej przez ciebie nazwie jest już na dysku - ponieważ zapewne nagrywasz nową jego wersję, to potwierdź, ale jeśli przez pomyłkę użyłeś tej samej nazwy, to zaprzecz), F3 - wczytanie programu z dysku (to już robiłeś, ale wiedz, że może się pojawić pytanie "Zapisać [nazwa programu] (T/N)?" w przypadku gdy obecnie znajdujący się w edytorze program nie został jeszcze zapisany; jeśli odpowiesz twierdząco, to zanim pojawi się znany ci browserek uruchomi się zapisywanie programu, tak jak przy F2), F7 - skasowanie programu z pamięci (nie z dysku), F9 - skompilowanie programu (od tej pory będzie on dostępny dla wojowników - jeśli kompilacja się powiedzie, jeśli nie, to zostaniesz powiadomiony o błędzie i linii programu, w której wystąpił - spis błędów kompilacji znajdziesz na końcu instrukcji). Wszystkie te operacje możesz jednak wykonać nie wchodząc do menu, a jedynie naciskając odpowiadający im klawisz funkcyjny. UWAGA: Domyślnie pod edytorem ustawione są duże litery. W ten sposób małe znaki osiągasz z naciśniętym shift (podobnie caps lock działa odwrotnie). Proponuję pisanie rozkazów dużymi literami, etykiet zaś małymi (jakkolwiek kompilator akceptuje komendy pisane w dowolny sposób). 2-3. Pierwszy i drugi czołg. To tutaj wybierasz (uprzednio skompilowane w edytorze) programy dla poszczególnych wojowników. Jeśli wyjdziesz z tego, znajomego ci już z wyglądu, browserka nie potwierdzając wyboru enterem lecz za pomocą escape, wówczas dany czołg otrzyma pusty program, czyli nie będzie robił nic. 4. Edytor pola walki. Po ustawianym przez ciebie polu walki poruszasz się tradycyjnie za pomocą strzałek oraz klawiszy home, end, page down, page up. Obiekty wybierasz z tablicy po lewej stronie ekranu klawiszami od 1 do 8, ustawiasz je zaś enterem lub spacją. W danym momencie możesz ustawiać tylko jeden obiekt - ten zaznaczony jasnym prostokątem. Istnieją dwa rodzaje obiektów: tła i właściwe elementy. Aby umieścić np. beczkę na piasku nałóż najpierw piasek, a następnie beczkę. Chcąc pokryć całe pole jednym rodzajem nawierzchni wybierz ją, a następnie skasuj pole naciskając F7. Klawisze sterujące są takie same jak w edytorze programów (za wyjątkiem, oczywiście, kompilacji, której tu nie ma): F1 - wejście do menu, F2 - zapisanie pola na dysk, F3 - wczytanie pola z dysku, F7 - wyczyszczenie pola aktualnie wybranym rodzajem nawierzchni. Rodzaje nawierzchni mają znaczenie jedynie dekoracyjne (trochę inaczej jest w przypadku wody). Spis wszystkich zaś obiektów wraz z ich znaczeniem podczas walki znajdziesz pod koniec podręcznika. 5. Wybór scenariusza. Dla graczy nie dysponujących przeciwnikiem z krwi i kości, z którym można się pozmagać pisząc konkurencyjne programy zostały przewidziane scenariusze. Scenariusz to połączone ze sobą pole walki, program dla drugiego czołgu oraz kilka dodatkowych ustawień, o których podyskutujemy przy okazji tworzenia własnych scenariuszy. Twoim zadaniem jest wystawienie przeciwnika (pierwszy czołg), który zjawiając się na terenie zajętym przez konkurenta pokona go dostępnymi mu (ograniczonymi często w scenariuszu) środkami. Wybierając tę opcję na ekranie pojawi się lista dostępnych scenariuszy. Proponuję ci wybrać DEMO. Na ekranie pojawi się krótka notka o wybranym scenariuszu, którą sobie przeczytaj. Naciśnij enter, a wówczas komputer zapyta się czy: "Wysyłasz do walki [nazwa programu] (T/N)?" (początkowo [nazwa programu] jest pusta - nie przestrasz się). Odpowiedz przecząco i przed tobą pojawi się (zapewne znana ci już) lista dostępnych na dysku programów. Odszukaj zatem DEMOFOE i zatwierdź jego wybór. Rozpoczyna się walka! Przeskocz wprowadzający komunikat (enter lub escape), a pojawi się pole walki i oba czołgi rozpoczną batalię. Po zakończeniu walki pojawi się jej podsumowanie. Tym razem będzie to: "DEMOFOE PRZEGRAŁ Z DEMO" co jest prawdą, ale nie do końca, gdyż DEMOFOE jest napisany tak aby przegrał - na potrzeby demonstracji. W zestawie przykładów znajduje się jeszcze jedna demonstracja nazywająca się DEMO2. Możesz i ją obejrzeć, lecz pamiętaj by jako przeciwnika wybrać DEMO2FOE. Na dysku znajdziesz jeszcze kilka scenariuszy. Tym razem nie mają one swoich przeciwników i to twoim zadaniem będzie napisanie wojowników, którzy pokonają owych scenariuszowych. Oczywiście możesz osobno załadować pole walki ze scenariusza, osobno przeciwnika ze scenariusza i swój własny program. Pozwoli ci ta manipulacja na uruchomienie pojedynku bez narzuconych w scenariuszu ograniczeń, ale pełną satysfakcję z zwycięstwa osiągniesz tylko grając fair.zz 6. Pojedynek. Czyli właściwa część gry. Odmiennie od scenariuszy, tutaj masz bezpośredni wpływ na walczących wojowników i na dane im pole walki, gdyż są to odpowiednio programy przydzielone jako "pierwszy czołg" i "drugi czołg" oraz pole walki, które pozostawiłeś opuszczając ostatnio edytor pól. UWAGA: Poszczególne elementy walki (programy, pole) aktualnie wybrane są wymienione w nawiasach po nazwach opcji w głównym menu. Pierwszy czołg ma jasny korpus, drugi zaś ciemny. Nazwy przydzielonych czołgom programów oraz aktualnego stanu ich wykonania umieszczone są kolejno. Podczas walki masz już niewiele do roboty prócz zaciskania kciuków i obstawiania zakładów. Możesz jednak sprawdzać działanie programów krok po kroku (ta opcja uaktywania się po naciśnięciu F1 lub odpowiadającego mu przycisku na dole ekranu) naciskając dowolny klawisz lub LKM poza przyciskami. Do normalnego tempa gry możesz powrócić za pomocą F2. Jeśli natomiast zainteresowany jesteś jedynie wynikiem batalii, wówczas naciśnij F3, dalsza część walki rozgrywać sie będzie jedynie w pamięci komputera. Możesz wreszcie przerwać walkę klawiszem enter i przejść do następnej w serii (jeśli ustawiłeś wielokrotne walki - o tym w rozdziale "7. Ustawienia") lub klawiszem escape by wrócić w ogóle do głównego menu. UWAGA: Zazwyczaj będziesz zmuszony poczekać chwilę (pół sekundy) na zadziałanie klawisza podczas walki. Podobnie i klawisz myszy będziesz zmuszony przytrzymać nieco dłużej. Chcąc wyjść z walki w trybie F1 możesz być zmuszony nacisnąć escape kilka razy. Korzystając z odpluskwiacza (klawisz F1) jesteś w stanie dokładniej przyjrzeć się działaniu swojego programu jednak pamiętaj (szybko to sam zauważysz), że program, który widzisz w okienku informacyjnym swojego czołgu jest odtworzony z postaci skompilowanej - to znaczy wygląda nieco obco. Masz dostęp jedynie do aktualnie wykonywanej instrukcji, poniżej zaś widzisz stan rejestrów czołgu. 7. Ustawienia. Dwa ekrany (przełączane klawiszem F10) opcji dopasowujących działanie gry do twoich potrzeb. Pierwszy ekran to opcje (wybierane odpowiednimi klawiszami funkcyjnymi): F1. włączenie/wyłączenie efektów dźwiękowych podczas walki; F2. wyższa jakość efektów w walce - spowalnia nieco działanie komputera więc musisz sam sprawdzić, czy wolisz precyzyjniejsze dźwięki czy szybkość; F3. tło muzyczne w edytorach; ponieważ pisanie programów wymaga skupienia, możesz sobie nie życzyć wówczas muzyki; F4. wprawdzie płynne przejścia pomiędzy poszczególnymi ekranami są ładne, to jednak zabierają trochę czasu i mogą ci się wydać denerwujące - tu możesz je wyłączyć; F5. jeśli posiadasz czarno-biały monitor, to absolutnie powinieneś tę opcję włączyć; F6. standardowo posyłane do walki czołgi ustawiane są na losowych pozycjach; jeśli chcesz je sam ustawiać, wówczas włącz "współrzędne początkowe" (zwrot czołgu będzie jednak dalej losowy); F7. wyłączenie wprowadzenia do walki usuwa ekran zwiastujący pojedynek. Drugi ekran daje ci możliwość dokładnego ustawienia niektórych elementów gry (znajdującą się w ramce wartość zmniejszasz klawiszem funkcyjnym podanym z lewej jej strony, a zwiększasz tym z prawej, ale oczywiście możesz używać w tym celu myszki klikając po prawej i lewej stronie ramki z liczbą): F1, F2 - głośność muzyki: nie ma możliwości wyłączenia muzyki ("nawet mnie nie denerwuj!" powiedział kompozytor do programisty i połamał na nim krzesło), lecz tu możesz ją ściszyć do potrzeb (lub do zera); F3, F4 - głośność efektów: różne karty muzyczne mają różne zachcianki, tu możesz dopasować się do swojej; F5, F6 - ilość atomówek: na atomówki, jako na najpotężniejszą broń, narzucone jest ograniczenie ilościowe; jednak to, które tutaj ustawisz może ulec zmianie podczas uruchomienia scenariusza, jeśli ten ma włase ograniczenie; F7, F8 - ile pojedynków: szybko się przekonasz, że aby w pełni rozstrzygnąć wyższość twojego programu nad konkurentem nie wystarczy jeden pojedynek; aby kilkakrotnie nie uruchamiać z głównego menu "pojedynku" ustaw tutaj wymaganą ich liczbę. W prawym górnym rogu ekranu widnieje lista wszystkich dostępnych w grze melodii. Tu możesz je sobie przesłuchać wybierając je po tytule. 8. Edytor scenariuszy. Daje ci możliwość wymyślenia własnego scenariusza. Po wybraniu tej opcji na ekranie pojawi się znany ci już spis dostępnych scenariuszy, które możesz zmodyfikować, plus dodatkowa możliwość napisania nowego (klawisz F1). Gdy zdecydujesz się na jakiś (propunuję na początek wybór DEMO), na ekranie pojawi się znana ci już legenda, którą jednak możesz poprawić przy pomocy prostego edytora dostępnego w tym miejscu (działa on niemal tak jak edytor programów, ale jest od niego skromniejszy). Ostatnia linia ma szczególne znaczenie. Wprawdzie może się w niej pojawić zwyczajny tekst, to jednak daje ci możliwość ustawienia kilku drobiazgów. Przyjrzyj się tej linii w scenariuszu DEMO. Pole walki ma wymiar 10 na 10, a współrzędne poszczególnych pól liczone są od lewego górnego rogu od 0 do 9. Tutaj X: i Y: oznacza współrzędne początkowe wojownika przypisanego scenariuszowi, małe zaś x: i y: współrzędne przeciwnika, którego wystawiasz do walki. Podobnie D: jest zwrotem początkowym czołgu ze scenariusza (0 - do góry, 1 - w prawo, 2 - w dół, 3 - w lewo), d: zaś przeciwnika. Ilość atomówek dostępnych podczas walki (identyczna dla obu czołgów) określona jest liczbą po a: Nie wszystkie te ustawienia muszą zawsze występować, możesz wpisać tylko te, które cię interesują jakkolwiek pożądane jest aby współrzędne chodziły parami. Po napisaniu tej strony wyjdź z niej za pomocą escape (bez obawy, nic nie stracisz). Pojawią się kolejno trzy okienka pytające o: program czołgu, pole walki i tytuł scenariusza. Wybór potwierdzasz tradycyjnie enterem, escape zaś ma tu znowu swoje tradycyjne działanie jako porzucenie wyboru. Jeśli na ostatnie pytanie o tytuł scenariusza odpowiesz escapem, wówczas wszelkie dokonane przez ciebie modyfikacje zotsaną zapomniane (nie zostaną zapisane na dysk). 9. Dane techniczne czołgów. Skrótowy opis osiągnięć XXXI-wiecznej techniki (no...). 10. Wyjście do DOSu. Używać tylko w nagłych przypadkach. To wszystko obsłudze twojego terminala. Teraz czeka cię nader przyjemna nauka programowania czołgów i złomowania przeciwnika.